La libertà negata

Auto-riflessione di una donna violata (traduzione in lingua albanese)

La_liberta_negata.jpg

Lui la tiene sempre in casa, lì in un cassetto del comò nella camera da letto. “Ogni volta che sbagli - mi dice - dai un’occhiata di là”. Io non sbaglio, faccio tutto quello che mi dice. “Brava la mia tr**a, così, continua!” Vado al lavoro, faccio la spesa con i miei soldi, faccio i lavori di casa, tingo i capelli del colore che lui preferisce, mi vesto come mi dice, accudisco sua madre. Mi concedo a lui tutte le volte che ne ha voglia. Mi prende la testa tra le mani, mi accarezza i capelli e leggermente comincia a tirarmeli. Le sue dita, come pinze, cominciano a stringersi più forte quando cerco di allontanare la testa dalle sue mani. Che angoscia, adesso sono seduta per terra tra le sue ginocchia, lui mi prende la faccia tra le mani e mi dice che ha voglia di scaraventarmela.

cms_7803/2.jpgPrendo con me libri e vestiti e vado da mia madre. Passate alcune ore, bussano alla porta con rabbia. Ah, madre mia, dovrei andare. Lui viene a prendermi sempre così, con le gambe che barcollano per l’eccesso di alcol e le grida che svegliano tutto il vicinato. Ha portato con sé la sua amica del cassetto, mi minaccia con urla spaventose.

Mi dispiace per mia madre, che comincia a piangere: come possiamo rimediare a questo incubo senza fine? Lo prendo con le buone, cerco di tranquillizzarlo. Mentre tremo di paura, lui mi aggredisce come una belva, scaraventandomi a terra. Oh madre mia, che scene ti tocca guardare, mi sento male per te. Madre mia, chiudi gli occhi e non guardare. “Sei la mia tr**a, perché te ne vai di casa” urla mentre mi tira trascinandomi per i capelli e denigrandomi. Finirà per farmi morire di vergogna, quel verme. Non sono la tua donna, non sono più disposta ad agire secondo i tuoi dettami, non ci sto più con un pazzo che a casa mi fa solo del male.

“Tua figlia è qui, questo non dimenticarlo! Se te ne vai tu ho lei nelle mie mani. Shhh, stai buona e zitta, non mi provocare” mi ordina con cattiveria. Dimentico tutti i miei piani quando mi ricorda di lei, quanto è orribile quando ti toccano i tuoi bambini. Non so dove andare, non voglio più vivere, vorrei essere dimenticata. E la mia bimba, di lei che ne sarà?! Povera io, povera, non so come salvarmi, l’ansia e la paura mi offuscano la mente. Crollo a letto come una pietra pesante, stanca morta. Che quella pietra possa precipitare su di lui; peccato non succeda mai. Malvagio com’è, non trova nulla di male in quello che fa; come dice il detto, è “venuto in questo mondo a seminare lacrime”.

All’improvviso apro gli occhi e scorgo una luce di speranza, un numero di telefono, un nome sentito una volta in un centro dove mi recavo a denunciare. Mi viene in mente una ragazza, che dolcemente mi ha abbracciata dicendomi: “Puoi venire da me un giorno, quando vorrai scappare”. Compongo subito quel numero, sento la sua voce che mi dice: “Vieni in Europa, ti aspetto”. Quella lunga strada mi spezza il cuore, ho comunicato alla mia bambina che la stavo lasciando lì, che mi stavo allontanando da lei. Giocherò col fuoco, ma oggi devo farlo sul serio, altrimenti non uscirò viva da questo incubo.

cms_7803/3.jpg

Ho stretto al petto la mia piccola, l’ho baciata e abbracciata, rigandole di lacrime le guance. “Vai mamma, perché se ti salvi tu sarò anch’io salva” ma ha rassicurata. Cuore che trema, occhi che piangono il sogno della salvezza: mi sto finalmente allontanando da te. Quanto ancora dovrò aspettare, qui sola in questa Europa? Non è così facile: ogni porta a cui busserò resterà chiusa, con leggi e gente che non risolvono alcun problema. Sono terrorizzata più di quando ero con lui, mi sento da sola su questa terra; non so dove andare, non so a chi credere. Rischio di restare per sempre una clandestina. Questa democrazia non è stata poi così facile: la libertà sognata, anche qui lontano dal mia boia, mi viene negata.

cms_7803/4.jpgLiria e mohuar

Autorifleksion i një gruaje të dhunuar

Ai e mban gjithmone në shpi, aty e lë te sirtari i komosë në dhomën ku fle, sa herë që bën faj më thotë hidhi një herë sytë andej. Un nuk bëj faj, bëj sic ai më thotë, brava kucka ime kështu vazhdo! Shkoj në punë, psonis me lekët e mia, bëj punët e shtëpisë dhe pastroj e kuroj nënën e tij ndonjëherë kur ai ka dëshirë hap këmbët për të.

Më merr kokën në dorë më përkëdhel flokët e lehtas mi tërheq, gishtat si pinca fillojnë e shtrëngohen kur unë kokën tërheq.

Uh, cfarë tmerri, tani jam aty e ulur nën gjunjët e tij, ai më merr fytyrën ndër duar dhe thotë se do më zhgarravisë.

Marr librat me vete, rrobat e mia dhe te nëna ime shkoj, mbasi kanë kaluar disa orë te dera trokasin me zemërim, ah moj nënë e dashur më duhet të shkoj.

Ai vjen gjithmonë kështu me këmbët që i merren nga alkoli e ulërimat që gjithë lagjen zgjojnë, e ka marrë me vete shoqen e sirtarit dhe me klithma tmerri më kërcënon.

Më vjen keq për nënën që fillon e qan me lot si t’ja bëjmë kësaj pune s’po mundem ta ndreq dot. E marrë me të mirë, kërkoj ta qetësojë, ai si një shtazë më vërsulet e më hedh në tokë.

O nëna ime që këto skena të takon ti shikosh, ndihem keq për ty o nënë mbylli sytë e mos shiko.

Je kucka ime ti, pse nga shpia largohesh, më tërheq zvarrë prej flokësh e më shan më denigron.

Nuk jam gruaja jote, më sic thua ti nuk bëj, nuk rri me një të cmëndur në shpi që vetëm më bën dem.

E ke vajzën atje, këtë mos e harro, po shkove ti ajo këtu është në duart e mia, kështu rri urtë e mos më provoko.

I harroj të gjitha planet kur atë më kujton, sa e tmerrshme qënka kur evlatin të gacmojnë. Oh, tmerr nuk di ku të futem se dua jetën fare dua të vdes e të harroem. Po vajza ku do shkoje? Oh mjera un e mjera, s di si të shpetoj, makthi frika tmerri mendjen më turbollojnë. Bie në shtrat e vdekur si një gur i rëndë mbase ai gur atij në kokë i rëntë. Por se gjen gjë të ligun, populli se thotë kot ka ardh në ketë botë për të sjellë vec lot.

Befas sytë i hap e verdall e shoh një dritë shprese, një numër telefoni një emer i dhënë dikur në një qëndër ku shkoja dhe qaja. Më vjen ndërmend një vajzë, e dashur ajo shumë më përqafoi fort më tha hajde te unë. E thurra numrin shpejt zërin ja dëgjova, më tha me shumë mirësi të pres te unë tani.

Ajo rrugë e largët zemrën ma copëtoi i thash vajzës po të lë nga ty po largohem. Do luajmë me zjarrin por sot duhet ta bëjmë se ndryshe s do vijë kurre dita të iki nga ky vënd.

Në gji e shtrëngova e putha perqafova faqet me lot ja njoma, ajo me tha ik mami se po shpëtove ti edhe unë shpetova. Zemër që dridheron, sytë që më lotojnë ëndrra e shpetimit nga ty po më largon. Edhe sa do pres, ketu në vetmi ajo Europa s’ishte kaq e lehtë kudo mbyllur dyert që trokas i gjejë.

Jam e tmerruar më shumë se atje, jam një fije peri e vetme mbi dhe. S di kujt ti besoj, nuk di ku te shkoj nje ilegale përjetë rrezikoje të mbesë, kjo demokracia spaska qene hic e vertetë liria e premtuar edhe këtu, larg atij gjakpirësi me duket e mohuar, s’ka liri për viktimat, ndihem sërish e kërcënuar.

(Foto di copertina da Google- Murales di Carlotta Cossutta – si ringrazia)

Marsela Koci

Tags:

Lascia un commento



<<Pagina Precedente | Stampa | Torna Su